F-35 Lightning II, geleneksel savaş uçaklarından farklı olarak "Düşük Görünürlük" (Stealth) teknolojisi ve benzersiz bir sensör entegrasyonu üzerine inşa edilmiştir. Sahada topladığı tüm anlık istihbarat verilerini diğer dost hava, kara ve deniz unsurlarıyla paylaşabilen bu jet, tekil bir silah olmaktan ziyade kolektif bir savaş sistemi olarak işlev görür.
Motor Gücü: Pratt & Whitney imalatı F135 motoru uçağa muazzam bir itki gücü sağlar.
Maksimum Hız: Bu motor sayesinde uçak Mach 1,6 hız sınırına rahatlıkla ulaşabilir.
İrtifa ve Manevra: 50.000 feet operasyonel irtifada görev yapabilen jet, +9 g'lik yüksek manevra kabiliyetiyle it dalaşlarında ve kaçış manevralarında pilota üstün bir çeviklik sunar.
Menzil Avantajı: Dahili yakıt deposunun F-16 gibi eski nesil jetlere kıyasla çok daha geniş olması, harici yakıt tankına ihtiyaç duymadan uzun süre havada kalmasını sağlar.
F-35'in en ölümcül yeteneği, düşman radarları, kızılötesi arama sistemleri ve elektronik harp algılayıcılarından gelen dağınık verileri tek bir taktik ekranda birleştiren Sensör Füzyonu teknolojisidir. Pilot, etrafındaki tüm tehditleri ve dost unsurları bütüncül bir dijital harita üzerinden eş zamanlı olarak okuyabilir.
Uçağın radarda neredeyse bir "kuş" kadar küçük görünmesini sağlayan gövde tasarımı, mühimmatların gövde içindeki dahili silah bölmelerinde taşınmasını zorunlu kılar. F-35, görünmezlik modunda gövde içinde 2.000 poundluk devasa bombaları taşıyabilir. Eğer görev görünmezlik gerektirmiyorsa, uçağın kanat altındaki harici istasyonları da devreye girer. Toplamda 11 silah istasyonuna sahip olan jet, tam yüklü "canavar modu" konfigürasyonuna geçiş yapabilir; ancak bu durumda düşük görünürlük (stealth) avantajı azalır.
F-35 programı, orduların farklı kuvvet komutanlıklarının operasyonel ihtiyaçlarına yanıt verebilmek adına üç temel varyant (model) şeklinde üretilmiştir:
Konut piyasasında 'Değer Barışı' sesleri: 1+1 daireler 4 milyon lirayı aştı
Haberi görüntüle ›F-35A (Klasik Kalkış ve İniş - CTOL): Standart askeri pistleri kullanan bu model, ABD Hava Kuvvetleri başta olmak üzere müttefik ülkelerin en çok tercih ettiği ana varyanttır.
F-35B (Kısa Kalkış / Dikey İniş - STOVL): Kısa pistlerden havalanıp helikopter gibi dikey iniş yapabilen bu model; uçak gemisi olmayan ancak amfibi hücum gemileri (LHD/LHA) veya dar alanlardan operasyon yürütmek isteyen ülkeler için geliştirilmiştir.
F-35C (Uçak Gemisi Varyantı - CV): Katlanabilir geniş kanat yapısı, sağlamlaştırılmış iniş takımları ve mancınık (catapult) sistemlerine uyumuyla tamamen büyük uçak gemilerinden kalkış ve buralara iniş yapacak şekilde ABD Donanması için özel tasarlanmıştır.
F-35 Lightning II, ABD dışında başta NATO müttefikleri olmak üzere Asya-Pasifik ve Orta Doğu'daki stratejik ortakların envanterlerini süslüyor. Yapılan resmi teslimat ve onaylanan sipariş verilerine göre küresel F-35 dağılımı şu şekildedir:
Gelecek Projeksiyonu: Bu ülkelerin yanı sıra Almanya, Polonya, Romanya, Finlandiya, İsviçre ve Yunanistan gibi ülkelerin de resmi sipariş süreçleri aktiftir. Küresel planlamalara göre 2030 yılına kadar sadece Avrupa semalarında 550’yi, Asya-Pasifik bölgesinde ise 300’ü aşkın F-35'in aktif olarak uçması öngörülmektedir.
Tek bir uçağın çıplak birim maliyetinin ortalama 80 milyon dolar civarında seyrettiği F-35 programı, havacılık tarihinin en pahalı askeri bütçeli projesidir. Bu devasa maliyet, uçağı teknik ve operasyonel açıdan sürekli olarak mercek altında tutmaktadır.
Pentagon raporlarında ve askeri analizlerde; uçakların bakım sürelerinin beklenenden uzun sürdüğü, karmaşık yazılımsal altyapı nedeniyle zaman zaman arıza bildirimlerinin yaşandığı ifade ediliyor. Özellikle lojistik yönetimi sağlayan otomatik arıza teşhis sisteminin zaman zaman yanlış alarmlar vermesi, uçakların operasyonel hazır bulunuş oranlarını (harbe hazırlık oranlarını) düşüren teknik eleştiri başlıkları arasında yer alıyor. Ancak tüm bu maliyet ve teknik tartışmalara rağmen, uçağın sunduğu nesil üstünlüğü müttefik devletlerin sipariş listelerini kabartmaya devam ediyor.
